maynard denen insana çok uzun zamandır (yaklaşık yedi yıl) tuhaf bir hayranlık besliyorum ben. (insan demeye dilim varmıyor aslında). zaman zaman yerini gıcık kapmaya, bazen de nefrete bile bırakabilen devasa bir hayranlık sanırım bahsettiğim. geçen gün rüyama girdi, oğlu devo yokmuş da benim yaşlarımda bir kızı varmış, ben arizona'daki evlerine misafir olmuşum. kız soruyor bana, "babamda bu kadar hayran olduğun şey ne" diyor. başlıyorum saymaya, işte şu şarkıda şuna atıf yaptı, sesini şöyle seviyorum, o burnu havada tavrına şöyle bayılıyorum falan. o sırada maynard'la aynı ortamdayız ve bunları anlatırken öyle coşuyorum ki gözlerim doluyor. muhammed'le tanışma fırsatı yakalamış dini bütün bir teyze olsam o kadar duygulanırdım herhalde. bir elini eteğini öpmediğim kalmış. trajikomik.
uyandım, adamın fotoğraflarına baktım şöyle bi, 13 yaşımdan beri bana yol gösteren en önemli insan olduğuna kanaat getirdim. bana herkesin gittiği yoldan gitmememi, herkesin değer verdiği şeylerin aslında önemsiz olduğunu, acıların yanılsama olduğunu söyleyen ilk sesin onun sesi olduğunu hatırladım. "seni çok seviyorum egoist pislik" dedim odamdaki posterine bakıp, duygulandım epey.
maynard james keenan, fanlarına tuhaf hisler yaşatmayı seven, onları dengesizleştiren psikopat mehdi. insanları kendinden soğutmak için elinden geleni ardına koymamasına rağmen böyle delicesine tapılan başka bir yaratık yok yeryüzünde. ölene kadar kişisel tanrımsın.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder